Foto's

Jongetje met rode broek

Pompoen-vrouwen

Amerika fan

Uit ons dak

Ik bij een latrine in wording

Zweed (Peter) die geknipt wordt

KAK

Kak, stront, pies en poep. In een notendop de sleutelwoorden van mijn dagelijkse beslommeringen hier. Maar hoe begint zo’n dag?

“Munu, Munu! Bye! Munnnuuuuu BEY! MUNU BEY!!!!!!!!! MUNU BEY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Het is ochtend, 5 minuten voor 8 en ik heb net mijn laatste restje weetabix van mijn achterste kies weggeschraapt. Mijn groet wordt onthaald met 20 vieze kinderhandjes. We murmelen wat en als ik 20 stappen later bij de gate ben van het kantoor nemen we weer afscheid. Bye! Op mijn werk heb ik mijn dagelijke ritueel van gehoi - hoe gaat het - het gaat goed - en ik heb lekker geslapen – en jij? En dan back to business. De business van poep dus. Tja, in sommige dingen rol je gewoon in. Vooruit, ik zal het niet hebben over mijn eigen maaksels want dat is vies.

Gisteren was ik in een dorp. Of eigenlijk een voornamelijk vluchtelingenkamp waar mensen besloten hebben te blijven. We stoppen met de nodige 4 wheel wagens op een stoffige weg. De deur moeten we voorzichting dichtklappen om te voorkomen dat er 10 kinderhandjes tussen zitten (is me een keer echt overkomen, en dat was niet tof). Dus goed, zonder gekneuste handjes maken we elegant onze entree. Onder een boom staat een bank met een bloemetjes patroon. Dat is wel wat voor mij. Na een uur en af en toe wat beleefde begroetingen (en ooh en ahhh de muzunghu spreekt twee woorden Luo –hoewel ik me schaam dat ik nog zo weining kan is het toch altijd mooi als mensen onder de (beleefde?)  indruk zijn) druppelen de mensen ‘binnen’. We beginnen met ons voorstelrondje en met de gebruikelijke opmerkingen dat ik een man moet huwen in het dorp.

Hmmm een Acholi man? Laatst was ik bij een training voor onderwijzers over Hiv/Aids en gender. Nu is Hiv/Aids zeker niet aan te raden, maar de gender heeft het zeker ook niet makkelijk. De conclusie van de mannen was dat de vrouw een mens met borsten is, een kind kan produceren, zwak is, te emotioneel en flexibel. Meerdere vrouwen? ‘Ja is cultuur.’ De man de baas? ‘Ja, is cultuur.’ Onder een hoop gegiechel natuurlijk: mannen giechelen ook! Of is dat cultuur?

Goed terug naar onze meeting. Wij hebben ons voorgesteld. Zij ook. Nu is het zaak de speurneus op te zetten. We beginnen met wetenschappelijk het dorp in kaart in te brengen. Na wat gerotzooi met stokjes, as en steentjes ligt het dorp voor ons op de grond. Waar zijn de latrines? Twee van de 72 huishoudens heeft er een. En de rest dan? Ook hier laait een golf van gegiechel op maar dan een met zowel mannen als vrouwen. Als oplossing gaan we door het dorp lopen. We lopen langs uitgestrekte velden, hoog gras, wat hutjes en wat loslopende geiten en koeien. En dan is daar eindelijk waarvoor we hier zijn. Het ligt op de grond, het lijkt nog vers, het is eigenlijk vrij groot en er zit een vlieg op. Oh, en die zit nu op mijn hand. (Grapje, ik zit achter de computer). Met wat tegengestribbel raapt de lokale chief het goedje op en neemt het naar onze plek met de bloemetjes bank. Eenmaal terug trekken de mensen na wat activiteiten (met water en poep) de conclusie dat ze hun eigen poep eten. Dat is niet lekker. Dus nu is iedereen een latrine aan het bouwen. Dat is leuk om te zien en ik ben heel benieuwd of het ook echt zo is...

Dan, andere dingen in mijn leven: het is hier nu heet, ongeveer 35 graden en het wordt alleen maar warmer. Ik heb mijn haar geknipt en het is best leuk vind ik zelf. Ik heb vrienden gemaakt. Ik ben SUPER goed in poolen, of de anderen zijn ongelooflijk slecht. Ik ben niet echt goed in het bijhouden van een blog. Ik mis jullie af en toe best wel en jullie krijgen een grote dikke kus!