Nu, na ruim drie maanden is er een ding wat regelmatig bij mij naar boven borrelt. Goed, naast de oprispingen van rijst en bonen is er dus ook nog iets anders. Ik heb de mensen hier nu een aardig tijdje kunnen observeren. Vanuit de auto, bus, brommer, soms lopend en regelmatig staan ze in grote groepen voor me. Met een schop en een kleurige rok zie ik vrouwen, kinderen en soms een man elke dag in hun land staan. Hoewel de klederdracht me nog niet heeft kunnen overtuigen wilde ik in ieder geval voelen hoe het voelt: ploegen. Iets met mijn handen doen. Of iets doen.
Dus op een zonnige zaterdag, na een hollandse uitslaapochtend, keek ik met verbazing over ons ‘compound’. Een grassig stuk grond, met drie belabberde bananenbomen. Hier en daar een kale plek en een basketbalnet dat ik nog niet eerder had gezien. Met mijn haar in een staart en mijn beige driekwartbroek ging ik op zoek naar een nuttig contact in mijn telefoon. Een poosje later was hij er dan, de ZOA landbouwpersoon. Met een schop, nog drie bij elkaar gescharrelde buren en de zon hoog deed ik dan mijn eerste ervaring op. Mijn idee was om een grootschalige groentetuin te beginnen. Maar na 15 minuten kwamen de eerste zwellingen op mijn handen tevoorschijn en na 20 minuten liep er een wit straaltje langs mijn hand naar beneden op mijn moestuin. Totdat de genadeslag kwam: de schop kwam regelrecht in mijn linkergrote teen. Mensen die me een beetje kennen, weten dat mijn rechterkant zowat invalide is, dus excuseerde ik me mompelend onder het mom van ‘ik ga water voor jullie halen’. Goed, mijn groentetuin staat er, hoewel het meer voldoet als een moesstuin voor een playmobiel poppetje waar tot nu toe 1 tomatenplant, 5 koolplanten en 4 zonnenbloemen het hebben overleeft.
Dan die ene avond. Het was donker. Donker zoals je het je bijna niet voor kunt stellen. Ik kwam terug van mijn Luo les (heb er nog niet heel veel gehad...) en ging dus terug naar huis. In het donker. In de verte zag ik iets op de grond. Iets langwerpigs en dunnig. In mijn hoofd raasde die ene optie maar dat zou wel erg toevallig zijn, ja toch? Dus ik liep heldhaftig verder. Toen was ik heel dichtbij en ik heb geloof ik nog nooit zo hoog gesprongen en hard gesprint. Nu zie ik schoenen aan voor enge beesten, schrik ik van een stukje plastic op de grond en is de doom mosquito killer mijn beste vriend.
Hoewel ik het inburgeringslintje nog niet heb verdient en ik soms dus wat schichtig door de straten loop omdat alles wel op een beest lijkt, begin ik me steeds meer te realiseren dat ik hier echt woon, tussen de hutten, koeien en geiten. Ikzelf in een gewoon huis, hoor. Ik vind het fantastisch om met de brommer (op of achterop) door de velden te rijden, de boeren te bezoeken of in opeengepakte busjes naar onbekende plaatsen te gaan.
Verder moet ik nog een groot misverstand de wereld uit helpen. Gisterenavond hadden we een groot feest in ons huis omdat een van de collega’s vertrekt. Het begon natuurlijk met de gebruikelijke speeches en een urenlange rammelende lege maag. Achter ons lagen de geit en de kip al koud te worden. Maar dan met etenstijd begint het werk: het bord wordt met grote precisie tot zijn maximale capaciteit gebruikt. Het resultaat is een mega afvalberg met etensresten. Geen Ugandees die dat hele bord op kan eten. Geen zelfbeklag wanneer het eten in de afval emmer wordt gekieperd. Geen commentaar. Tot gisterenavond dan, want ik heb ze maar een lesje geleerd: in Afrika hebben de meeeste mensen honger... Maar goed, zelfs in ons huis wordt er heimelijk geklaagd als we precies genoeg te eten hebben. En ik, die gewend is om mijn bord leeg te eten, moet nu dus aan de Sonja.
Tot slot, ik zie er nog steeds hetzelfde uit, misschien iets rodere neus, was soms mn haar met warm water wat ik dan van te voren kook, maar vanochtend was het ijskoud. Sommige mango’s vind ik lekker andere zijn vies, ik mis jullie bij vlagen en het bier op een Utrechts terras. Op het werk gaat het steeds beter. Deze week ben ik de acting programma manager en nu ook officieel de manager van water en sanitatie. Dus ik doe nu een snel cursus hygiene. Altijd je handen wassen voor het eten!
Nou, tot gauw! Vast sneller dan de vorige keer! Want ik heb best veel te vertellen.Grote kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten