Even later komen we aan in een totaal verlaten veld. De stoelen zijn leeg, er lopen een aantal verveelde beveilgingsmensen rond en er is geen bier. Geen reden om te blijven dus. Om 19.00 proberen we het nog een keer. Inmiddels zijn de stoelen bezet en wordt het eten geserveerd. Maar na twee weken Pader, weet ik inmiddels dat dit geen garantie biedt dat er ook snel aan het eten wordt begonnen.
De een na de andere district officer, chief, ambtenaar, director of wat dan ook krijgt het woord waarbij minimaal de eerste 20 minuten worden besteed aan ‘ ik heb niet veel te vertellen en ik bedank iedereen bij naam en toenaam voor zijn komst en ik dank iedereen dat ik, die niets te vertellen heeft, het woord mag nemen’. Als de vrouw (!) voor wie het feestje wordt gegeven het woord neemt, introdeert ze eerst haar hele familie (die het ritueel herhalen) en daarna haar collega’s van andere districten (die het ritueel herhalen) die op hun beurt ook weer collega’s naar voren halen (die het ritueel herhalen).
Ik had haar graag willen horen spreken, maar aangezien we graag nog gisteravond thuis wilde komen, is dat niet meer gelukt. Zij is aangewezen door de regering om deze positie te vervullen. Ze is 26 jaar, wat voor zo’n hoge positie nogal uitzonderlijk is. Tijdens het feest wordt de regering geprezen, zie je mensen in outfits rondlopen met het hoofd van de president en is de versiering in de kleur van de leidende partij, geel. Dit klinkt niet per se gek. Maar wel als je bedenkt dat nog maar een paar jaar geleden (van 1986 tot 2006) de regering (mede) verantwoordelijk is geweest voor de enorme ellende hier.
Nadat Musevini, de huidige president, na een coup de macht greep, brak in het noorden de hel los. Kort gezegd, het noorden heeft zich sinds de kolonisatie achtergesteld gevoeld. De mensen in het noorden werden gebruikt als militairen en kregen geen onderwijs. De mensen in het zuiden kregen de ambtenaren baantjes en werden wel onderwezen.Toen Museveni dus de macht greep, groeide de ontevredenheid in het noorden. Een nieuwe rebellengroep was geboren: de Lord Resistance Army onder leiding van Joseph Kony. De boodschap van de LRA was in eerste instantie het omver werpen van de overheid, maar later is deze nogal diffuus geworden aangezien het onder leiding van ‘hogere sferen’ dood en verderf zaaide onder de eigen bevolking.
De overheid nam de filosofie over van Mao: terrosten worden vernietigd als de lokale bevoling ze niet kan ondersteunen. Dus besloot de overheid de mensen in grote kampen te stoppen. Uiteindelijk zijn duizenden mensen met geweld verdreven uit hun dorpen. Als de mensen niet hun dorpen verlieten werden ze gezien als terroristen en ook als zodanig behandelt. De dorpen werden door de overheid geplunderd en in brand gestoken. Met hulp van de World Food Programme konden mensen in zo’n grote schaal in kampen worden geplaatst.
Deze zogenaamde beschermingskampen waren alles behalve een veilige haven. Als revanche, voerde de LRA regelmatig gruwelijke aanvallen uit op de eigen bevolking in de kampen. Het leger was er om de mensen te beschermen, maar die zaten in het centrum van de kampen en waren dus het minst kwetsbaar. In werkelijkheid kwam het leger pas de volgende dag de schade opnemen.
De lokale bevolking zat dus twee vuren in: als ze in hun dorpen bleven, werden ze aangevallen door de overheid en als ze in de kampen waren, werden ze aangevallen door de LRA. Het is soms ongeloofelijk als je je bedenkt wat hier allemaal is gebeurd. Kinderen zijn ontvoerd door de LRA en tot kindsoldaat gemaakt. Vrouwen zijn verkracht en ontzettend veel mensen zijn hier vermoord. Iedereen die je hier tegenkomt heeft wel wat meegemaakt. Niet echt gezellig!
Maar goed, voordat dit ook een ellenlang verhaal wordt: met mij gaat het hier verder goed. Ik moet nog wel wennen aan mijn nieuwe levenstijl: 6 uur opstaan, koude douche, 1 keer in de drie dagen mijn haar wassen, insekten, verstikkende geuren, onthouding van verslavende middelen, rijst met bonen etc.! Ik denk aan jullie en vertel gauw (...) meer!
Heeeeeel veel liefs!!
